Lurraren alde borrokan dabilen orok begi onez hartu du Frantziako Legebiltzarrak laborantza lurren babesteko lege-proposamenaren alde bozkatu izana. Peio Dufau diputatu abertzaleak aurkezturiko testua da, eta politikoa eta sentimentala juntaturik, hemizikloan Arbonako okupazioa, Willisen Ilegala kantua eta bere buruaz bertze egindako Andde lekondar laborari estimatua aipatu izanak hunkipen berezia ere eragin dio anitzi.

Legeak ez du dena egiten, baina legea aurka izateak trabak jartzen dizkio aldarriari. Dela Euskaraz bizi nahi dut!, Espekulazioari stop!, Nire gorputza, nire erabakia! ala Amalurra defendatu dezagun!, legea alde ukatea beti da lagungarri.

Senatura helduko da laster testua, behin betiko bozketa aitzin. Dudarik ez, etxebizitzaren eskubidea zangopilaturik, diruz galkatzen dabiltzan higiezin agentzien lobbyek beraien presionatze eta xarmatze estrategia azkartuko dutela. Funtsean, lege-proposamena bozkatu eta berehala jarri dute salaketa Europako Batzordean. Jabetza-eskubidea urraturik omen delako. Beste lege bat ere dute jomugan marrazo horiek: 2021eko abuztuaren 22ko Klima eta Erresilientzia Legea, lurren artifizializazioaren bukaera finkatzera datorrena. Jomuga argia finkaturik du testu horrek: eraikuntzara bideratu lurren kopurua erdira zatitzea 2030erako eta erabat deuseztatzea 2050erako. Lur gehiegi jan delako azken hamarkadetan –250.000 hektarea lur desagerturik 2011 eta 2021 urteen artean Frantziako Estatuan, eta 130 hektarea Ipar Euskal Herrian–. Kontua da testu berri bat dutela orain esku artean parlamentariek, 2030erako jarritako helburua ezeztatzeko asmoz. Zinezko trantsizio ekologiko baten aldeko legedi eta politika oro blokeatzeko lanetan dabiltza lobbyak, eta emaitzak biltzen ari dira.

Legearen babesa bermatu bitartean, norbanakook badugu zer egina. Hasteko, lurra edota etxebizitza saltzerakoan dirutza biltzeko jarrera alde batera utzi eta etxebizitza/lurra lantzeko eskubidea lehenestea –hots, gure barnean daukagun deabru espekulatzailearen tentazioen pean ez plegatzea, espekulazioa ez delako bakarrik Errusiatik ala Paristik datorren burgesaren kulpa–. Eta bukatzeko, bizitokiaz dugun ikuspegia aldatu beharra daukagu, belaunaldiz belaunaldi seme-alaba bakoitzak bere etxe indibiduala eraikitzeko joera ez delako iraunkorra. Guraso izan zirenen etxe huts gehiegi eta lur gutiegi daukagu horrela segitu ahal izateko.