EHKOlektiboaren Baserriko uzta ekimena agroekologiaren topaleku da. Afixan, asteburu honetan Nafarroako Lezaun upategian egingo dutena.

Izan ere, orduan piztu ziren alarmek, petrolio gabeziaz gain, ongarri kimikoen eta lurrean zabaltzeko bestelako produktuen faltak munduko elikaduran izango zituen ondorioez ohartarazi ziguten.

Tira, pentsatu nuen, halako batean konturatu gara elikagaiak sortzeko dugun sistemak hil egiteaz gain, menpeko eta ahul ere bilakatzen gaituela, gosez eta gaitzez hiltzeraino. Horixe izango da, bada, elikadura sistema agroekologikorako jauzia egiteko modu bakarra: derrigorrean.

Fantasiazko neure espazio honetan irudikatu nuen, nonbait, norbait hasiko zela elikadura sistema birlokalizatzeko eta saneatzeko plana diseinatzen. Beste herrialde askotako erakundeek egin duten moduan, hemen ere norbait hasiko zela EHKOlektiboak garatuta dituen irizpideak eta adierazleak batzen dituen ardatzak plangintza orokorrean gorpuztu nahian. Hau da, nekazaritza eta abeltzaintza ekologikoak pertsonen neurriko baserrietan, gertutasunean eta autonomian oinarrituta, eta dena ekonomia sozial eta solidarioaren aterkiaren pean.

Baina ez. Diskurtsoetan ez dut eraldaketarako doinurik aditzen. Elikaduran, beste gai askotan bezala, abiapuntua eta helmuga da kapitalismoak eta neoliberalismoak ezarritako arau zurrupatzaileen limurtasunean jarraitzea. Hala edo nola daramagun martxa suizida honi eustea, alegia; horretarako desastre honetara ekarri gaituztenen eskutik bada ere.

Gehienetan, modu nabarmenean ala lerroen artean, ematen du lurrean petroliorik zabaldu gabe edota lurrik gabeko gainazal artifizialetan izan ezean ez dagoela zereal, barazki, fruta edota larrerik sortzerik. Handik edo hemendik adierazten da pabiloi itxietatik kanpo eta urrutiko bazka jan gabe ez dagoela ez esnerik ez okelarik. Badirudi jatekoek egindako kilometro kopuruaren arabera elikatzen gaituztela eta plastikotan bildu ezean, ahoratuko dugunak ez duela ezertarako balio.

Heriotza bidegabera gonbidatzen duten doinu horiek entzunda, nola irudikatu badirela munduan izateko beste modu batzuk? Nola heldu, elkarrekin, denontzako eszenatoki bizigarriak eta bidezkoak sortzera? Nola azaldu jakiak sortzeko hiru gauza baino ez ditugula behar: lur osasuntsua, ur garbia eta eguzkia. Hiru gauza eta zaintzaile bat.

Zorionez, orain, hau irakurtzen ari zaren unean, entzuten ez diren diskurtsoetatik harago, badira eszenatoki bizigarriak eta bidezkoak ereiten ari diren pertsonak eta proiektuak, errotik erein ere, haien eguneroko praktiketatik egiaztatzen dutenak posible dela herria pozoirik gabe elikatzea, kapitalismoaren eta neoliberalismoaren aurrebaldintzen egiazkotasuna bertan behera utziz. Hau da, inposatutako markoaren ezeztapena gauzatzen ari dira.

Hemen eta orain gertatzen ari da, eta ez dugu urrutira joan behar, irakurle, astekariko topaleku hau da adibide garbia.

Eskerrik asko bizitza bizigarrien alde egiten ari zareten guztioi.