Iraunarazteko teknikek elikagaiak bestelakotu eta dantzan jartzen dute gure herentziazko ahosabaiaren memoria. Ez da gauza bera Ibarbi edo Errezil sagar (Malus domestica “Errezil”) gordin bat azaroan jan edo apirilean. Jan-sagar soila eta toki egokian zaintza egokiarekin gordesagar, goldesagar, negu-sagar, altxagar edo altxasagar bihurtutakoa ahoan zangoz zango dauden bi jaki dira, inola ere aldera ezinak. Negua gozatzeko jaso diren sagar horiei, besteez gain, “altxagar” edo “altxasagar” esaten zaie; eta “altxatua” esaten zaio zerbait azkurritsua, ahogozagarria, gozoa, dasta onekoa, zaporetsua eta mamitsua denari. Altxa-mahatsa (Vitis vinifera) eta altxa-angurria (Citrullus lanatus var lanatus) ere badira.

Fruituak bere horretan, ihartu eta zimeltzen uztea jasotzeko teknika bat da, baina beste asko dago. Ketzea da beste bat, adibidez; egur ezpalekin sua egin eta ketan eduki. Gaztak ditugu ezagunak, baina lukainka, arrain, haragi, piper hauts, intxaur eta beste ketzeak osagai bereziak eransten ditu. Dastarako eta itxurarako, egur bakoitzak berea. Hor izaten zen garai bateko su bajuko sukaldeetan sabaitik zintzilik garnera edo altsistua, gaztaina zumitzez (Castanea sativa) edo hurritz adarrez (Corylus avellana) egina, non gaztak, fruituak eta abar edukitzen ziren saguengandik urrun eta ketan.

Jakiei azala lehortzea zen beste martingala; horrela, lehorra den ia ezeri ezin dio eraso bakterioak. Eguzkitan, sutondoan edo gatzetan jarrita lehortzen dira. Bakailao, urdai, urdaiazpiko, “gatzartua” ere esaten zaion zezina eta abar. Lan bera egiten du azukreak, baita eztiak ere. Fruituak azukreztatu eta jasotzen dira. Eztitan sartzen den edozein jakik hor iraungo du nahi adina.

Hemen ez da ohitura, baina hartzitutako barazkiak ere luze bizi dira. Badira baita ere gatzun edo gesaletan jarritako olibak (Olea europaea) eta kornixonak edo luzokertxoak (Cucumis sativus); ozpinetan jartzen diren piperminak (Capsicum annuum “Pipermin”); kabanatan egiten diren olio-ozpinetan jarritako batez ere arrainak, baina baita ehiza ere. Horietan denetan pHa hainbeste jaisten da, ezen muturreko giro azidoan ez dagoen biziko den erasotzailerik.

Kontserbarako errautsa eta karea ere erabili izan dira; ezagunak dira bi hauts horietan sartuta arrautzak hilabeteetan kontserbatzen zituzten lurrezko treskak eta tinak.

Muga fisikoa eginda ere jasotzen ziren gai batzuk, txerrikiak, adibidez. Txorizoak oliotan edo txerri puskak bere koipetan.

Neguaren gozagarri ditugu urtari, emendio, bezuza, errekaitu eta bidekai gehienak, baina badira gerorako behar direnak ere, haziak, adibidez. Uzta jasotakoan izozkailuan egun batzuez ontzi hermetikoan eduki eta kitto, gero itxita mantendu erabili arte, berriz kutsa ez dadin. Lehen, baina, toki hotzean edukitzen zituzten, ganbaran, gehienetan. Artoa (Zea mays), berriz, ketu ere egiten zen, kiratsarekin sitsa, harra eta arrautza atzeratzeko.