Uda honetan, susmoa zena egia deseroso bihurtu da; klima larrialdiaren ondorioak ez dira izango datozen belaunaldientzat (soilik). Guztioi ari zaizkigu kalteak iristen eta biderkatzen. Han sutea, hemen lehortea, edonon beroa, zaurgarrienak hiltzerainoko beroaldi kateatuak. Beroa “gorpuztu” dugu, gorputzetik pasatu zaigu, egonezina eragin digu eta uda sasoian bero goxoa bilatzetik, bero jasangaitzetik ihes egitera pasatu gara. Beroa mintzagai igogailuan, kalean, tabernan, lorik gabeko gauen sufrikarioan. Baina beroa madarikazio biblikoa ez denez eta muturreko beroa gure jardueraren ondorioa ere badenez, ez genuke bero jasanezina ekidin ezineko patutzat hartu behar.

Bero izugarriari aurre egiteko estrategien atzean XXI. mendeko gatazka gordinenetako bat dator: bai beroa dakarten gas-isurketen murrizketari dagokionez, interes korporatibo indartsuekin eta bizimodu jasangaitzekin talka egiten baitu; bai beroaren ondorioei aurre egiteko moduagatik, beroa klase (eta genero, eta arraza…) arazo bihurtu baita. Nork eta nola elikatzen du beroa? Nork eta nola egin dezake ihes berotik? Hiru hitzetan: beroa politikoa da. Hori horrela, premiazkoa da beroak sortzen duen egonezina politizatzea, ezkerretik politizatzea eta elkarrizketa sozialaren erdigunera ekartzea.

Beroak sorturiko egonezina galdera-erantzun politikoetara itzuli behar da; nor(tzu)ena da erantzukizun nagusiena? Nortzuk pairatzen dituzte eraginik bortitzenak? Zeintzuk dira konponbideen ardatz nagusiak? Nortzuk ari dira irtenbideak oztopatzen? Nortzuk lehentasuna ezkutatzen? Nola bermatu ondorio bortitzenak leuntzea guztiontzat? Galderek erantzun zehatzak eskatzen dituzte; arduradun nagusiak aipatu, interes fosilak salatu, irtenbide berriztagarriei bultzada irmoa eman, mugikortasun elektrikoa denon eskura ipini, guztion ongizate termikoa bermatu, etxe-kaleak egokitu, azpiegitura politika berrikusi, diru publikoa eraldaketa eraginkorretara bideratu… 

Ez badugu asmatzen, (ultra)eskuinak egonezin hau, hau ere, bereganatuko du. Orain arte arazoa ukatu eta, interes fosilekin lerrokatuz, trantsizioaren agenda zapuztean zentratu bada ere, ondorioen ebidentziak bere diskurtsoa aldatzen du, “hemen ez gara denok kabitzen” baterantz iraganda. Eta ondo dakigu nor dagoen sobera eskema horretan. Panorama honekin, ezinbestekoa da bereiztea eragile sozial eta politiko bakoitza zer elikatzen ari den. Gehiegi baitago jokoan.