Berriro ere etxegabetze bati egin behar diogu aurre. Ez da lehena, baina azkena izan beharko luke.

Paca Blanco gure lankidea praktika lotsagabe horren ageriko aurpegia da, pertsona askori – gaur egun berari dagokio – funtsezko eskubide bat kentzen diena: etxebizitza duina.

Madril bezalako hiriak zentrifugatzaile bihurtu dira, eta jendea kanporatzen dute gentrifikazio-, turistifikazio- eta konbertsio-prozesuen bidez, hiria bera azken txokoraino bihurtuz. Etxebizitzaren merkatua aberastasuna eta desberdintasuna sortzeko elementu garrantzitsuenetako bat da, eta etxebizitzaren balio soziala karikatura batean uzten du.

Etxebizitzaren erabilera finantzarioa klase-borroka bat da, kapitalista handiek muturreko onurak sortzen dituzten merkatua delako, klase ertainek pastelaren zati bat hartzen dutelako inbertsioak pilatuz eta klase herrikoiak kanporatzen direlako.

Legeak ez ditu babesten benetan behar duten sektoreak, ezta neurri aringarriak ere, hala nola ezkutu sozialeko dekretuak: Pacaren kasua etxegabetze judizial gehienen parte da (lautik hiru), eta neurri horiengatik ez dira atxilotzen ari. Etxebizitza soziala ez da nahikoa, eta etxebizitza babestua eraikitzea, kasu askotan, klase ertainentzako etxebizitzaren salmenta-negozioa bermatzeko modu bat baino ez da izan.

Horren aurrean, etxebizitza-mugimenduek funtsezko zeregina izan dute funtsezko eskubide hori mantentzeko eta berreskuratzeko borrokan. Paca Blanco ekologista historikoa duela 10 urte baino gehiago iritsi zen etxebizitzaren aldeko borroka-mugimendu horietara. Ordura arte, zentral nuklearren aurka, energia-korporazio handien falazien aurka, Marina Isla Valdecañas luxuzko resortak dakarren ingurumen-hondamendiaren aurka, aldarrikapen feministen aurka, militantzia politikoaren aurka eta lurraldearen eta naturaren aldeko aktibismoaren aurka jokatu zuen, askotan ondorio pertsonal larriekin, botere faktikoekin.

Paca prekarietateko milaka istorioetako bat da: bizitza osoan lan egin duen emakume bat, borroka ekologista eta sozialetan murgildu dena eta bost seme-alaba aurrera atera dituena. Lehen mailako gizarte-jarduera duen emakume bat, Madrilen, Extremaduran eta Espainiako Estatu osoan bere lankideen aintzatespena duena. Pacak frankismoko Emakumearen Patronatuan sartu zuten. Milaka neska eta emakume espetxeratu eta torturatu zituzten prozesurik eta defentsarik gabe, eta haurrak lapurtu eta klase behartsuenetako emakumeak diziplinatzen saiatu ziren. Pacak ez zuen diziplinarik utzi, baina bere klase osoak jasan duen jazarpena heredatzen du: lan-prekarizazioa, zailtasun ekonomikoak eta etxebizitzarik eza. Ez da lehen aldia: El Gordon (Extremadura) erositako etxebizitza batetik bota zuten Paca, lurralde horretako Ecologistas en Acción taldeko koordinatzailea zenean eta Marina de Valdecañas luxuzko resortaren aurkako kanpainaren buru zenean. Horrek jazarpen politikoa eta sektore atzerakoienen erasoa ekarri zizkion, mehatxatu egin baitzuten eta etxebizitza erretzen saiatu baitziren.

Ordutik, Paca bere semeari esleitu zioten EMVSren etxebizitza batean bizi da. Urteak daramatza kontratuan subrogatu eta hileko errentaren ordainketari aurre egin nahian, Madrilgo Udalak eta, zehazki, EMVSk horretarako baimenik eman gabe, Madrilgo udal-etxebizitzetako ehunka prebarista kasu gehiagori eragiten dien ohiko ildoan. Orain Paca bota nahi dute. Berriz ere, erakundeak hura mendean hartzen saiatzen dira, etxea kenduz eta kalera bultzatuz edo adinekoentzako erakunde batean barneratuz.

Pacak etxebizitza-kolektiboak, ekologismoa, nuklearren aurkako borroka eta borroka politikoa ordezkatzen ditu.

Pacak bizitza osoa darama guztiona dena defendatzen. Orain, kolektibo eta borroka horiek, manifestu honen gainerako sinatzaileekin batera, eskatzen dugu aitor diezaiotela eskubidea dutela etxebizitza duin bat izateko, beren diru-sarreretara egokitutako alokairu sozial bat izateko, eta pertsona guztiek bizimodu duina izateko.

Paca denok gara.