Ecologistas en Acción taldeak bat egiten du Mesopotamiako Ekologia Mugimenduaren elkartasunarekin, konkista demokratikoen, Rojavako proiektu iraultzailearen eta Siria Iparraldeko eta Ekialdeko Administrazio Autonomoak osatutako autogobernuaren defentsan.

Siriako gerra zibila piztu zenetik, duela hamarkada bat baino gehiago, gatazka armatuaren erdian esperientzia demokratiko eta komunal bat gertatzen ari da. Rojava izeneko lurraldean (Siriako iparraldea, Kurdistango mendebaldea), autogobernu-eredu bat garatu da, oinarrizko antolaketa-modu gisa komuna oinarri hartuta, emakumeen lidergoa bizitzaren arlo guztietan, berdintasuna generoa, jatorri etnikoa edo erlijiosoa edozein dela ere, baita natura zaintzea ere, eta mugarritzat hartu da Administrazio Autonomoan ingurumen-politikez arduratzen den Ekologia Kontseilua (ministerio baten baliokidea) sortzea.

Gerra ez da hondamendi humanitarioa bakarrik, hondamendi ekologikoa ere bada beti. Baliabide naturalak eskuratzea eta kontrolatzea gerra-armak dira. Ez da kasualitatea Turkiak Rojava itotzeko Eufrates ibaiaren emaria jaistea, Tishrin presaren aurkako bonbardaketa etengabeak, petrolioaz bestelako elektrizitatea ekoizteko bitarteko nagusietako bat eskualdean, edo olibondoen mozketa masiboak Afrin eskualdean, tokiko ekonomia eta bizirauteko bide tradizionalak suntsitzeko.

Baxar al-Asaden erregimenaren erorketak eta talde erreakzionario eta autoritario erlijiosoek boterea hartzeak etengabeko mehatxua eragin die beren ideologiarekin eta proiektu nazionalarekin bat egiten ez duten Siriako biztanleei. Mehatxu hori eraso militarretan eta zibil drusoen, alawiten edo kurduen aurkako sarraskietan gauzatu da. Rojavako Administrazio Autonomoak herrialde federalaren, deszentralizatuaren, plurinazionalaren, berdintasunezkoaren eta demokratikoaren proiektua ordezkatzen duen bitartean, Siriako Estatu berriak estatu arabiar, erlijioso, zentralizatu eta oinarrizko askatasun politikorik gabeko bat eraiki nahi du. Hori guztia Turkia, Qatar eta Saudi Arabiako gobernuen eta mendebaldeko potentzien oniritziarekin; izan ere, Hayat Tahrir al-Cham (Siriako Al Qaedari lotutako erakundea) bezalako talde horietako buruzagiak terrorista bilatuenen zerrendetan sartzetik “aliatu” bihurtzera igaro dira, zigor ekonomikoak kentzera eta haien proiektu politiko neoliberal eta konfesionala babestera.

Ahmed Al Shara trantsizio-gobernuaren eta Siriako Indar Demokratikoen (SDF) arteko 2025eko akordioaren hainbat alderdi ez dira errespetatu, eta ez dirudi herrialde osoan prozesu demokratizatzaile bat gertatuko denik. Assaden aurka askatasuna eta demokrazia bilatuz mobilizatu ziren erakunde eta pertsona haien ametsak lurperatu egin dira Hayat Tahrir Al-Sham buru duten talde erreakzionariak boterera iritsi direnean.

Siria demokratikoaren itxaropena bere periferietan datza, alde batetik, Rojavaren kasuan eta asimilatuak eta menderatuak izateari eutsiko dioten herrietan bezala, eta, bestetik, Rojavatik haratago joan den emakumeen askapen prozesuan, gaur egun itxaropen bat duten milaka emakume arabiar bilduta: askatasunak lortu dituztenek ez dute erraztuko Siriako emakumeak zapalduta eta tratu txarrak jasaten zituzten garaietara itzultzea, emakume kurduen mugimenduko “Jin, Jiyan, Azadi” (“Emakumea, Bizitza, Askatasuna”) goiburu feministak jasotzen duen bezala.

Ecologistas en Acción taldeak bere elkartasuna adierazten eta herrien emantzipazioaren aldeko borrokak babesten jarraituko du, gatazkak elkarrizketaren, bakearen eta justizia sozialaren bidez konpontzen, errefuxiatu eta desplazatu guztien itzulera segururako baldintzak sortzen eta eskubide politikoak, askatasuna eta berdintasuna bermatuko dituzten eredu demokratikoak garatzen.