Energia berriztagarriko makro-proiektuak euskal geografia osoan sortu ziren, baita bat-bateko belaunaldian ere (ez hainbeste: ustezko Trantsizio Ekologikotik bultzatutako beste burbuila kapitalista berri bat da), benetako Trantsizio baterako beharrezko arrazoiak eta askoz premiazkoagoak diren ekintza batzuk kontuan hartu gabe.

Haietako asko Euskal Herrian gelditu dira:  Statkrafteko  Piaspekoa (Azpeitia, Zestoa and Errezil) eta Itsaraz, Pagoeta, Izarraitz eta Hernio-Gazumekoak, Enkarterriko Blackstone eta beste asko. Hori bai, askok aurrera jarraitzen dute.

Baina gelditzen badira, horrek guztiak esan nahi du arrazoia dugula: ingurumenean, gizartean eta ekonomian duen eragina izugarria da. Are gehiago, erakundeen eta beren araudien kontra ere egiten dute hain zuzen, onartzen duten bezala. Horrek guztiak esan nahi du gizarte zibilak hor egon behar duela eta aurre egin behar duela, bestela, agian ez dituzte hain kontuan hartuko eragiten dituzten inpaktu horiek.

Orain, baztertutako proiektu horiei guztiei beste bat gehitu behar zaie: Sarbil. Geldiarazteko arrazoia kontrako ingurumen-txostena da. Baina engainatu egiten gara pentsatzen badugu ez dela izan Etxauri inguruko jendearen mobilizazio handiagatik.

Hain ondo adierazten dutenez: «Bailaran eta inguruetan egin den herri-borroka honen oinarria ez da energia berriztagarrien aurkako jarrera, baizik eta argi dugula, espekulazio ekonomikoaren irizpideekin diseinatutako makroproiektu energe ko baten egokitasuna alde batera utzita, leku guz ak ez direla egokiak jus fikaziorik gabeko ingurumen-inpaktu konponezinak dituzten instalazio industrialak hartzeko».

Hemen haien komunikatu osoa sartzen dugu.